Korte reactie op de erkenning van 't NSV in 't PFK aan UGent

Op maandag 14 december werd de Nationalistische Studentenvereniging (NSV) erkend door het ‘Politiek en Filosofisch Konvent' (PFK) van de UGent. De verenigingen van het PFK die gisteren voor de erkenning hebben gestemd zijn StudentenPastoraal Gent (SPG), Liberaal Vlaams Studentenverbond (LVSV), L² (Jonge Sociaal-Liberalen), Christen Democratische Studenten (CDS), Jong N-VA, Katholiek Vlaams Studentenverbond (KVHV), Minos en 't Zal Wel Gaan.

Laten we een kat een kat noemen; dat verenigingen als CDS en jong N-VA een toetreding van 't NSV verwelkomen is louter om de linkerzijde een hak te zetten. Dat zogenaamde apolitieke verenigingen als Minos etc. een toetreding erkennen vind ik onbegrijpelijk. Op zijn minst zou je de morele kant van de zaak moeten onder ogen durven zien: 't NSV is een fascitoïde vereniging die geen enkel respect opbrengt voor 't Europees Verdrag van de Rechten van de Mens. Dat vind ik moreel verwerpelijk: een partij die weigert de gelijkheid van mensen ongeacht kleur, geslacht, religie of geaardheid te aanvaarden hoort niet thuis in een democratie. Vrijheid van meningsuiting stopt wanneer die de vrijheid van anderen bedreigt; zeker om voornoemde elementen.

Net zoals ik 't cordon sanitair tegen 't Vlaams Belang - wiens junior afdeling in Gent 't NSV de facto is - perfect democratisch gelegitimeerd vind, aangezien een democratie zich mag beschermen tegen antidemocratische elementen, vind ik dat 't NSV om voornoemde redenen niet thuis hoort aan 't PFK. Laat staan dat we ze nog eens universitaire middelen zouden verschaffen om hen te versterken!

't Is gewoon hemeltergend dat de zogenaamde apolitieke verenigingen de al-dan-niet-erkenning van 't NSV terugbrengen tot een louter administratieve aangelegenheid. "'t Formulier is correct ingevuld, dus waarom mogen ze niet binnen?" Mijn ervaring met Duitse, Ierse, ITaliaanse en Franse universiteiten leert dat aan elke zichzelf respecterende universiteit gewoon geen plaats is voor verenigingen die teruggaan op de Hitlerjugend.

Arm België

Dit compromis is een draak

Het algemeen rookverbod komt er voorlopig niet. PATRIK VANKRUNKELSVEN vindt dat wraakroepend.

Op de rug van de volksgezondheid en een surplus van duizenden hartinfarcten wint de Kamer een match armworstelen met de Senaat. Want een andere reden had dit spelletje van de laatste dagen niet: de kamerleden hadden een compromis bereikt in juni vorig jaar en wie dachten de senatoren wel te zijn om hier een jota aan te veranderen? Mochten er tussen de goedkeuring van de wet in de Kamer en de behandeling in de Senaat geen nieuwe argumenten ontstaan zijn, zou ik de lange tenen nog kunnen pardonneren. Maar dat is niet zo: er waren wél goede redenen om de wet te verstrengen en een algemeen rookverbod in te voeren. Vooreerst is er de heel recente aanbeveling van Europa (algemeen rookverbod in alle Europese lidstaten gewenst op 1 januari 2012). Er waren overtuigende nieuwe studies die aantoonden dat de impact van een rookverbod op het aantal hartinfarcten veel groter was dan men vermoedde, en dat dit ook geldt voor de passieve rokers. Recente enquêtes toonden aan dat het draagvlak in de bevolking groeide, niet het minst bij de jeugd. Tot slot vroeg de horecasector meer duidelijkheid: de bestaande regeling werd onderuit gehaald door een aantal gerechtelijke uitspraken en daarenboven zijn velen de concurrentie tussen verschillende sectoren in de horeca met roken als inzet beu (in jeugdhuizen of sportkantines, bijvoorbeeld, mag je niet roken, in het café om de hoek wel). De senatoren dachten dat het nuttig was om rekening te houden met de nieuwe evoluties. Trouwens, na de stemming ontstond er heus geen volksopstand, niet bij de gebruikers, niet in de sector.

De Kamer voelde zich echter gekwetst in haar eer, de fractieleider van de MR zei letterlijk: ‘hoe durfde de Senaat met een wisselmeerderheid een compromis van de Kamer wijzigen? Dàt zullen wij nooit accepteren.' Hebben we één argument gehoord dat de nieuwe evoluties ontkrachtte? Geen enkel! Of toch: de ligging van België op de wereldbol — 50 graden noorderbreedte! Al eens gekeken waar Ierland of Finland liggen? Dit klimatologisch argument is hilarisch en gaat zelfs nauwelijks op in vergelijking met de zuidelijke landen in Europa — behoren de Dolomieten niet bij Italië? Zelfs op een terras in Toscane bibber je vandaag uit je jas. Het argument om het verbod in te voeren in de zomer, terrasjesweer weet je wel, slaat toch alles. Ierland voerde de wet in maart 2004 in, Italië op 10 januari 2005. De wet werd in Ierland de dag na de invoering voor meer dan 95 procent nageleefd. Men had daar heus geen terrasjes voor nodig. Wel goede informatie over de gezondheid van haar bevolking, niet het minst die van het personeel in de horecasector.

De vraag is vooral: de horeca, waarvoor men het zogezegd allemaal doet, is die beter af met het nieuwe compromis? Dat valt te betwijfelen: het huidige voorstel biedt veel minder rechtszekerheid: hoe bouw je een businessmodel uit met een wet die ‘ten laatste' ingaat binnen 4,5 jaar (juli 2014), maar eventueel ook een beetje vroeger: bijvoorbeeld dan toch maar in de winter van dat jaar of bij het prille lentezonnetje in 2013?

Dat de horeca zou lijden onder een totaal verbod blijft het ultieme argument. Dit is in geen enkel land waar het verbod werd ingevoerd bewezen. En dat is logisch: met een groeiend publiek dat voorbijloopt aan de cafés waar de rook naar buiten walmt, is het omgekeerde waarschijnlijker. In de ‘noordelijke' landen zoals Ierland en Zweden stelde men vast dat nieuwe klanten werden aangetrokken na het invoeren van een rookverbod. De zogenaamde volkscafés zijn hoegenaamd niet geholpen door een uitstel van een rookverbod. Integendeel, het rookverbod als hefboom voor een aantal begeleidende maatregelen zou pas echt getuigen van een beleid met duidelijke keuzes. Als men de horeca wil helpen zijn er veel nuttiger ingrepen te bedenken (btw-verlaging of meer aangepaste regels voor het personeel in een sector met steeds wisselende werklast).

Men kan alleen besluiten dat er in deze besluitvorming twee winnaars zijn: niet de consument, niet de volksgezondheid of de volkscafés, wel het eergevoel van de Kamer van volksvertegenwoordigers en als lachende tweede: de tabakslobby. Want zij heeft haar slag weer thuisgehaald: na de wet-Francorchamps uit 2003 (waar het verbod op tabaksreclame werd uitgesteld voor het Formule 1-circuit) is er nu de ‘terrasjeswet' van 2009. Of hoe de tabakslobby erin slaagt om haar grootste bekommernis te realiseren: voor elke overleden roker zal er een nieuwe jonge roker in de plaats komen.

PATRIK VANKRUNKELSVEN Wie? Arts. Als lid van de Open VLD-fractie steunde hij een algemeen rookverbod in de Senaat. Wat? Er zijn maar twee winnaars in de discussie over het rookverbod. Waarom? De consument wordt hier niet beter van.

{De Standaard 05.12.09}

Herman who? Meet your new President

By the time you read this your very first president of the European Union has been appointed. If you missed out on this, you're not to blame; there is more transparency involved in the election of the Grandmaster of the Freemasons. So what’s the deal and who is this fellow? Sit tight and read on.

On the eve of Thursday the 19th of November 2009 Herman Van Rompuy, current prime minister of Belgium, was appointed as President-elect of the European Council. After the treaty of Lisbon finally got ratified, it was only a matter of time before the hotshots of the EU would gather to find a so-called President and a minster of Foreign Affairs for the reformed union.

A couple of things became clear - in so far one was ever to discern any clarity throughout this affair - from the start: it had to be a current or former PM of a small member state; preferably a founding state of the union. The European People's Party and Party of European Socialists, the two biggest factions in the Union, had agreed that the latter would get the post of foreign minister while the former would get the president.

In practice this meant that the most likely candidates would be one of the current Pms of the BENELUX countries (Belgium, the Netherlands and Luxemburg): respectively Herman Van Rompuy, Jan-Pieter Balkenende or Jean-Claude Juncker. The most likely candidate for the position of foreign minister would be the current British labour Secretary for Foreign and Commonwealth Affairs, David Milliband. The latter publicly pulled back, however, because he wants to join the UK elections in 2010. As a result, Tony Blair appeared again as candidate for the EU presidency.

Before that point Van Rompuy was most likely to secure this position. Besides the former “requirements” he had one major advantage, as one commentator put it: “If you can govern a country with six parliaments and 50 ministers, you’re well able to govern the EU”. Yet Van Rompuy had also one major drawback: nobody outside of Belgium had ever heard about him. Van Rompuy had the image of a dusty cleric, compared to international political rock star Tony Blair.

The choice between Van Rompuy and Blair – as is there ever really was a choice for us lowly outsiders – stood symbol for the debate about the weight that the future president should have: Would he become a major international figure, capable of “stopping the traffic in Beijing”, or merely a primus inter pares who would not steal the EU’s current national leaders’ thunder?

The candidacy of Blair, later publicly backed by Gordon Brown, was a worst case scenario for Van Rompuy’s Belgian supporters (the man himself never applied for the job and secretly turned it down twice ‘cause there wasn’t enough support yet). It would not have been the first time that the British would thwart a Belgian from getting a top EU job. This scenario had happened with former PM’s Jean-Luc Dehaene in 1994 and Guy Verhofstadt in 2004, when both had most chances to become president of the European Commission, but were ultimately vetoed by the UK for being “too federalist”.

Ultimately, Van Rompuy got the upper hand. Many people had not forgotten Blair’s support for the US’s war against Iraq, which had deeply divided the EU. Van Rompuy was able to gather most support behind him, especially that of Germany and France. As a compromise, Lady “Cathy” Ashton became foreign minister.

At the age of 62, Herman Van Rompuy has become the very first president of the European Union. For Belgium this is both a triumph and a tragedy. To understand this paradox and the figure of Van Rompuy it’s necessary to dig a little in recent Belgian political history.

Between World War Two and 1999 the christian democrats were the dominant political party in Belgium. They were a conservative centrist party, so accustomed to being in power - not unlike Fianna Fáil in Ireland – that they identified themselves as upholders of the Belgian state.

Van Rompuy became the party's president (1988-1993) and established a reputation as an intellectual and moralist with a stronge sense of Christian values; he vehemently opposed the legalisation of abortion in Belgium and maneouvred to bring down his successor when the latter divorced his wife. Between 1993 and 1999 he was deputy PM and minister of budget. It's because of his efforts in the latter department that Belgium made it to the Euro-zone.

In 1999 the christian democrats were ousted from power for the first time in decades, however, and replaced by a coalition of liberals and socialists. The party ended up in opposition for eight years and went through a deep crisis. They changed their name from 'Christian People's Party' to 'Christian, Democratic & Flemish' and formed an alliance with the democratic Flemish nationalists. As a result the party's discourse shifted from centrist Belgian to rightwing Flemish.

For Van Rompuy the defeat of 1999 meant giving up on his ambition to become PM. Instead he devoted himself these years to contemplation and writing poetry; he would become especially fond of the Japanese Haiku which he considered to be “the unachievable ideal of simplicity”.

In 2007 the christian democrats struck back and scored a landslide victory during federal elections under the leadership of Yves Leterme. Van Rompuy became President of the Belgian Chamber of Represantatives. He had imagined it to be a nice end to a distinguished political career. Events would turn out to be quite different though.

This victory had been made possible through a nationalistic campaign which had severely antagonized the French speaking part of Belgium. In both regions a battle of rhetorics ensued in which neither side wanted to yield. As a result, for six months there would be no federal government.

Van Rompuy was send in as diplomat to negotiate a compromise between the two sides. At this stage he had become the last of the Mohicans in his party. The christian democrats' new Flemish discourse, largely inspired by their Nationalist partners, had never been his. At one point he even said: “I don't understand my party anymore. Sad little men".

In the end Leterme had to throw the towel in the ring. Guy Verhofstadt, former liberal PM, had to jump into the breach and form an emergency government which would tackle the most urgent issues for three months until Leterme could assume real power.

The new government was a monstrosity consisting of both regions' liberal and christian democrat parties plus the French speaking socialists. They all resented each other and were unwilling to grant one of their partners even the slightest chance of success. At the end of 2008 the government finally fell as result of the financial crisis, in which Leterme was suspected to have intervened in the separation of powers.

At this stage the Belgian federal system was in such a sorry state that nobody was willing to become PM. After many urgent pleas a reluctant Van Rompuy was finally pursuaded to accept the head of government. Where Leterme had failed several times, he would eventually succeed.

The new PM managed to restore trust and a sense of cooperation in this unholy alliance. Where people had feared the end of Belgium during Leterme's tenure, he managed to smooth tensions. Contrary to Leterme, Van Rompuy possesses the subtleties of diplomacy and the art of making compromises; which is the way business was done in Belgium during the old days.

Herman Van Rompuy has reached a point in life were he has become totally unimpressed by the vanities of power. Two years ago he expected to end his political career peacefully. Against all expectations he then became Belgian PM and now finds himself in charge of the world's strongest economic power. Given his track record, there's reason to believe he will manage the 27 member states wisely and adequately.

The same, however, can not be said about his successor. Now that Van Rompuy is out of the way, Yves Leterme will become Belgian PM again since nobody else can approach his electoral success. A man who had to resign his function four times between summer 2007 and fall 2008. A man void of finesse, unwilling to compromise and who harbours a deep grudge against his opponents (real or perceived). A recipe for disaster has once again hit the menu.

Defiance

And death shall have no dominion.

Dead men naked they shall be one

With the man in the wind and the west moon;

When their bones are picked clean and the clean bones gone,

They shall have stars at elbow and foot;

Though they go mad they shall be sane,

Though they sink through the sea they shall rise again;

Though lovers be lost love shall not;

And death shall have no dominion.

And death shall have no dominion.

Under the windings of the sea

They lying long shall not die windily;

Twisting on racks when sinews give way,

Strapped to a wheel, yet they shall not break;

Faith in their hands shall snap in two,

And the unicorn evils run them through;

Split all ends up they shan’t crack;

And death shall have no dominion.

And death shall have no dominion.

No more may gulls cry at their ears

Or waves break loud on the seashores;

Where blew a flower may a flower no more

Lift its head to the blows of the rain;

Though they be mad and dead as nails,

Heads of the characters hammer through daisies;

Break in the sun till the sun breaks down,

And death shall have no dominion.

{Dylan Thomas ~ And Death shall have no Dominion}

Mindblowing

The king's taken back the throne
The useless seed is sown
When they say they're cutting off the phone
I'll tell 'em you're not home

No place to hide
You were fighting as a soldier on their side
You're still a soldier in your mind
Though nothing's on the line

You say it's money that we need
As if we're only mouths to feed
I know no matter what you say
There are some debts you'll never pay

Working for the church
While your family dies
You take what they give you
And you keep it inside
Every spark of friendship and love
Will die without a home
Hear the soldier groan, "We'll go at it alone"

I can taste the fear
Gonna lift me up and take me out of here
Don't wanna fight, don't wanna die
Just wanna hear you cry

Who's gonna throw the very first stone?
Oh! Who's gonna reset the bone?
Walking with your head in a sling
Wanna hear the soldier sing

Working for the Church
While my family dies
Your little baby sister's
Gonna lose her mind
Every spark of friendship and love
Will die without a home
Hear the soldier groan, "We'll go at it alone"

I can taste your fear
It's gonna lift you up and take you out of here
And the bone shall never heal
I care not if you kneel

We can't find you now
But they're gonna get their money back somehow
And when you finally disappear
We'll just say that you were never here

Been working for the church
While your life falls apart
Singing hallelujah with the fear in your heart
Every spark of friendship and love
Will die without a home
Hear the soldier groan, "We'll go at it alone"
Hear the soldier groan, "We'll go at it alone"

{The Arcade Fire}

Halloween 2009

"Voilà! In view, a humble vaudevillian veteran, cast vicariously as both victim and villain by the vicissitudes of Fate. This visage, no mere veneer of vanity, is it vestige of the vox populi, now vacant, vanished, as the once vital voice of the verisimilitude now venerates what they once vilified. However, this valorous visitation of a bygone vexation stands vivified, and has vowed to vanquish these venal and virulent vermin vanguarding vice and vouchsafing the violently vicious and voracious violation of volition. The only verdict is vengeance; a vendetta held as a votive, not in vain, for the value and veracity of such shall one day vindicate the vigilant and the virtuous. Verily, this vichyssoise of verbiage veers most verbose vis-à-vis an introduction, and so it is my very good honor to meet you and you may call me V."

{V for Vendetta}

Hastings Heropvoeren

Maandag 12 Oktober, 5 uur 's morgens, ergens in Engeland.

"My name is Maximus Decimus Meridius, commander of the Armies of the North, General of the Felix Legions, loyal servant to the true emperor, Marcus Aurelius. Father to a murdered son, husband to a murdered wife. And I will have my vengeance, in this life or the next."

Terwijl ons regiment Ieren op de bus ligt te knorren, ben ik dankzij tinnen kameraad rode stier als enige wakkere ziel nog Riddley Scotts prachtprent aan 't bewonderen. Er wacht ons een lange tocht voor de boeg. Negen uur op de bus doorheen 't Verenigd Koninkrijk, vier uur per ferry van Wales naar Ierland en dan nog eens een drietal uur met de auto naar Cork. Maar 't was 't verdomme waard. Drie dagen bracht ik op Engelse bodem door om als een van honderden zielen de slag bij Hastings nieuw leven in te blazen.

Het begon allemaal een jaar geleden. Ik had mijn voormalige Gentse thuis en haar studentenleven ingewisseld voor een doctoraatsopleiding aan University College Cork in de Ierse Republiek. Omdat men een sociaal netwerk ergens moet opbouwen vervoegde ik de rangen van de Medieval & Renaissance Society. Deze vereniging heeft als doel om de vroege Ierse, Viking en Normandische era's van de Ierse geschiedenis her op te voeren. Concreet komt dat er op neer dat we in de desbetreffende krijgskunsten en vaardigheden trainen. Als nieuweling leerde ik twee semesters lang met een speer te vechten. Wanneer de zomer dan aanbreekt ben je klaar om je eerste veldslagen mee te maken. Hastings zou het orgelpunt worden voor menig reenactor om het seizoen mee af te sluiten.

Alvorens het echter zover is wachtte er ons een dagreis via eerder vermeld traject. Ons fellowship bestond uit een twintigtal Ieren afkomstig uit Cork, Limerick, Dublin en Belfast (plus een Vlaming in vrijwillige ballingschap.) Eenmaal ter plaatse aangekomen, hadden we nog maar amper ons kamp opgesteld of we werden meteen verwelkomd door striemende Britse regen. In tegenstelling tot mijn insulaire kameraden verkoos ik de weergoden niet te trotseren, maar mij in onze gigantische tipi aan Tolkiens 'The Hobbit' te wijden. Wie gehoopt had die nacht enige verloren slaap te recuperen kon een serieuze streep door zijn rekening trekken. Kompagnon Mark snurkt niet. Kompagnon Mark is bezeten door een demon die 's nachts uit zijn lijf wil ontsnappen.

"I've got a feeling. That tonight's gonna be a drunk night! That tonight's gonna be a drunk, drunk night!". Onze aanvoerder Barry heeft er de volgende morgen duidelijk zin in en slaat een Homerische hoeveelheid drank in. Na afloop van onze expeditie resteert er nog voldoende om in een apart busje naar Dublin getransporteerd te worden. Aangezien 't nog een lange weg te gaan is voor de slag en ons nachtelijk drinkgelag, besluiten we de dag in te zetten with some good ol' fashioned English breakfast. Bonen in tomatensaus, spiegeleieren, worst, spek, ... Als staal ons niet doet sneuvelen die dag, zullen dichtgeslipte aders er op termijn wel voor zorgen. Terug in het kamp veranderen we van plunje. Jeans wordt ingeruild voor wollen broeken, t-shirts voor tunieken en sneakers voor leren schoeisel. Ik gord mijn riem om mijn lenden, knoop mijn kegelhelm vast en pin mijn tuniek toe met een zilveren broche.

"It's Hastings, fighting 's gonna be rough." De raad van mijn voormalige praeses James in gedachten houdend, druk ik een boksbeugel tegen mijn bovengebit terwijl een kruisbeschermer mijn toekomstig nageslacht hopelijk veilig stelt. Dat dergelijke voorzorgsmaatregelen geen overbodige luxe zijn kan Owen bevestigen. Vorig jaar kreeg die een zwaardslag pal in 't aangezicht; verscheidene van zijn tanden werden voorgoed verbrijzeld... Headshots zijn normaliter uit den boze, maar een ongeluk is gauw gebeurd. Alvorens we op het slagveld worden toelaten moeten we onze wapens laten controleren. Zwaarden, speren, dolken en bijlen moeten een bot lemet hebben. Knotsen zijn verboden, omdat die sowieso schade toe brengen. En dan is het zover. Per twee betreden we het slagveld en gaan de linkerflank van de Saksen versterken.

Het was op dezelfde heuvel dat bijna exact 933 jaar geleden de Engelse koning Harold Godwinson zijn krijgsscharen verzameld had. Ongeveer 7.500 Saksen waren in ijlmars vanuit het noorden opgerukt, na enkele dagen tevoren nog een invasie van de Noorse vorst Harald Hardrada bij Stamford Bridge verslagen te hebben. Van Zuid-Italië, tot Vlaanderen en Bretagne toe had de Normandische hertog Willem "de Bastaard" bijna 8.400 man verzameld. De Engelse troon was hem jaren tevoren door koning Edward de Belijder beloofd en nu zou hij zijn claims met het zwaard opeisen van Harold die in zijn ogen een usurpator was. De Saksen vochten quasi exclusief te voet, terwijl de Normandiërs een gecombineerde troepenmacht van boogschutters, voetsoldaten en cavalerie vormden. Dat een dergelijk tactisch superieur leger geen voor de hand liggende overwinning oplevert zouden we die dag demonstreren.

Zodra de hoorns schallen verlaten Normandische pijlen gespannen boogpezen. Twee linies van in elkaar gehaakte schilden zorgen er voor dat er echter geen vuiltje aan de lucht is. Het volgende moment chargeert de Normandische ruiterij langs onze slagorde. Nadat deze zich terugtrekt, clasht hun infanterie tegen onze schildmuur. Terwijl onze kompagnons in de voorste linies met schild en bijl of zwaard de Normandiërs staande houden, zwaait Dave met beide handen een vervaarlijke daneaxe en tracht die in vijandelijke schilden te haken zodat ik met mijn speer openingen kan forceren. We geven geen milimeter terrein prijs en uiteindelijk trekken de Normandiërs zich terug. Willem werpt op dit punt zijn helm af om zijn troepen te tonen dat hij nog in leven is en hen weer in het gareel te krijgen.

Hetzelfde scenario herhaalt zich, maar deze keer heeft Barry echter een verrassing in petto. Nadat de cavalerie zich opnieuw terugtrekt krijgen we het signaal om hen te achtervolgden. De Normandische infanteristen in het centrum kijken stomverbaasd hoe 't Ierse regiment als enige 't slagveld oversteekt om hen te chargeren. Net op het moment dat we ten onder dreigen te gaan vervoegen we echter Braveheart gewijs hun rangen. Nu de Saksische schildwal danig verzwakt is geeft Willem zijn boogschutters het bevel om een nieuwe lading af te vuren. Deze keer met zoveel succes dat zelfs Godwinson getroffen wordt. Haroldus rex interfectus est!

Dit is het draaiboeksignaal voor de definitieve stormloop. De Saksen wijken en worden tot man-tegen-man gevechten gedwongen. Wanneer bovenarmen of -benen, borstkast of rug geraakt wordt moet men nu sneuvelen. Ik vecht schouder aan schouder met James. Hij strijdt met schild en bijl en tracht vijandelijke schilden los te haken, zodat ik door hun verdediging kan steken. Een Saksische huskarl wil een show opvoeren voor het publiek en weigert ten onder gaan nadat hij een speer van mij en kompagnon "Savage" vlak in de borst heeft gekregen. James is hem gaarne van dienst en timmert hem daarop vakkundig tegen de grond. Op dit punt is de schildwal volledig opgedoekt en resteren er slechts geïsoleerde verzetshaarden van huskarls. In tegenstelling tot wat het tapijt van Bayeux beweert sloegen deze niet op de vlucht, maar bleven deze elitekrijgers vechten tot we hen tot de laatste man over de kling gejaagd hebben. Glory, glory, what a hell of a way to die!

Meer dan 500 reenactors uit heel Europa waren samengekomen om de slag bij Hastings her op te voeren. Uit Engeland, Frankrijk, Duitsland, Nederland, België, Denemarken, ... Wanneer alle participerende landen voor het publiek worden afgeroepen krijgt Ierland echter de eerste vermelding. Die avond scharen we ons rond het kampvuur en laten de drank rijkelijk vloeien. Wanneer op een gegeven moment "Cockles en Mussels" ingezet wordt, waan ik me zowaar zelfs even op een cantus. Het is met een meer dan voldaan gevoel dat ik die nacht naar de tipi terugkeer. En met weinig protest van aanwezigen krijgt Mark deze keer een helm naar zijn snurkkop geslingerd.

"What have you been doing busy little bee?".

Having the time of my life, Joaquin!